Jak się rozbija atomy?
Jak co roku, rozlicz się z podatku PIT 37 - złóż ten formularz podatkowy do końca kwietnia.
Zalóż firmę i napisz własny Biznes Plan dla swojego biznesu.
Już w V w. p.n.e. greccy filozofowie Leu kippos i Demokryt wysunęli teorię, zgod nie z którą każda materia składa się z niepodzielnych cząstek. Tak sformułowana koncepcja atomu (od greckiego słowa atomos, czyli niepodzielny) jako najmniejszego składnika materii przetrwała ponad 2 000 lat. Dopiero w 1919 r. po raz pierwszy atom został podzielony. Doszło do tego w laboratorium uniwersytetu w Manchesterze. Ten historyczny moment, który zapoczątkował erę nuklearną, był zwieńczeniem serii doświadczeń przeprowadzonych przez pochodzącego z Nowej Zelandii fizyka, Ernesta Rutherforda. W jednym końcu cylindra o długości około 20 cm Rutherford umieścił pręt, do którego był przymocowany mosiężny krążek pokryty radem. Drugi koniec cylindra był zamknięty krążkiem z cienkiej blachy; bezpośrednio na nim znajdował się ekran pokryty siarczanem cynku. Cylinder można było napełniać różnymi gazami. Blaszany krążek zatrzymywał większość cząstek alfa emitowanych przez rad. Ale niektóre cząstki o wysokiej energii, powstałe w wyniku oddziaływania cząstek alfa na atomy gazu obecnego w cylindrze, przechodziły na zewnątrz. Gdy uderzały w warstwę siarczanu cynku, uwalniały swoją energię, co było widoczne w postaci maleńkich iskierek. Kiedy cylinder był napełniony tlenem lub dwutlenkiem węgla, częstotliwość iskrzenia malała ze względu na zdolność tych gazów do zatrzymywania cząstek alfa. Gdy zaś w cylindrze znajdowało się powietrze, błysków było znacznie więcej, co przypisywano obecności azotu. Zostało to później potwierdzone.