Czy można wskrzesić mamuty?
Kawałki skóry kwaggi, przechowywane w Muzeum Historii Naturalnej w Moguncji w Niemczech, posłużyły jako źródło DNA w procesie klonowania, dokonanym przez dwóch naukowców z Kalifornii. Kwagga, opisywana przez dawnych podróżników odwiedzających Kraj Przylądkowy w południowej Afryce jako "pół zebra, pół koń", zaczęła wymierać wraz z rozwojem osadnictwa na tych terenach, wypierana z naturalnych pastwisk przez bydło domowe. Niczym nie ograniczone polowania spowodowały wytrzebienie osobników żyjących na wolności, a ostatnia kwagga hodowana przez człowieka zmarła w amsterdamskim zoo w 1893 r. Specjaliści z muzeum w Moguncji, którzy wypychali skórę eksponatu, pozostawili drobne ślady mięśni i tłuszczu. To w nich właśnie za-chowały się fragmenty DNA, które wyodrębniono i umieszczono w DNA pewnej bakterii. Gdy bakteria urosła, można było przystąpić do kopiowania DNA wymarłego gatunku. Badania DNA wykazały, że kwagga rzeczywiście była podgatunkiem zebry, a pewne jej cechy są nadal obecne u dzikich zebr afrykańskich. To zachęciło naukowców do prób wskrzeszenia kwaggi za pomocą hodowli selektywnej. Reinhold Rau z Muzeum Południowej Afryki w Cape Town udał się do rezerwatu Etosha w Namibii, gdzie schwytał osiem zebr, które miały - podobnie jak kwaggi - słabo zaznaczone pasy na skórze pokrywającej zad. Obliczony na dziesięć lat program naukowy ma do-prowadzić do wyhodowania zebry o ta-kim samym jak u kwaggi wzorze i natężeniu pasów. Przedmiotem badań naukowców były również próbki DNA pochodzące z egipskiej mumii liczącej 2 400 lat, oraz z doskonale zachowanego ciała prastarego mieszkańca Wysp Brytyjskich, znalezionego w torfowisku w Cheshire w 1984 r.